Byle do 16-tej

Sobota 3 kwietnia 2010 roku dziś pracujemy tylko do 16-tej.

„Tylko”, bo normalnie kończymy o 21-ej.

Od samego rana myślałem jak wykorzystam dany mi czas „Wielkiej Soboty”.

Wstałem dzisiaj prawą nogą, więc humor mi dopisywał, wiedziałem zatem, że będzie to jakiś genialny pomysł.

Godzina 11-ta telefon do przyjaciela:

- Cześć Piotrek, co dziś porabiasz?

- Nic mam wolne

- To się dobrze składa, może Chudów dziś na maszynach?

- Bardzo podoba mi się ten pomysł

Znalazłszy poparcie u „szerszenia” wiedziałem już, że to jest ten pomysł.

Od wykonanego telefonu pozostałe godziny pracy były tylko formalnością.

Czas umilałem sobie, obserwując przechadzających się alejkami marketu uśmiechniętych klientów z kaskami odzianych w kombinezony motocyklowe. Każdy z nich wykorzystywał pogodę dnia i pustkę na drogach ku przejażdżce na swym rumaku, ja też już niedługo miałem dosiąść swego „Trampka” myślałem z dumą.

Każda godzina upływała w miłej atmosferze współpracy z koleżankami oraz promotorami z działu. Przejrzeliśmy pomiędzy obsługą klientów całą zawartość MotoVoyagera i tak dobrnąłem do:

Godzina 15:58 ostatni klient, zawsze się taki znajdzie. Za 2 minuty zamykamy a temu się właśnie przypomniało, że niema aparatu.

„Nic mi nie zepsuje tego dnia” z takimi myślami postanowiłem wyjść mu naprzeciw, im prędzej to zrobię tym prędzej sobie pójdzie.

- Czy mogę w czymś pomóc?

- Nie dziękuję rozglądam się tylko – odpowiedział z głupkowatym uśmiechem.

No ładnie nie całe 2 minut dzieli mnie od przyjemności jazdy na moim jednośladzie a ten się tylko rozgląda, no chyba mu coś zaraz zrobię…

„Szanowni Klienci jest godzina 16 …”

Jak na zawołanie rozległ się anielski głos Angeli z informacji, jestem uratowany pomyślałem.

Niechciany klient spojrzał wymownie w moim kierunku
 „Dzisiaj tylko do 16?”

Tak, pokiwałem głową z uśmiechem triumfu na twarzy.

O 17-tej byłem już w garażu i odpalałem cudowną HONDĘ TRANSALP.

Jej cudowny klang pracy silnika pozwolił mi zwolnić etiudę bijącego z podniecenia serca.

Chwilę potem siedziałem już na wygodnej kanapie i raczyłem się przyjemnością przemierzanych kilometrów w kierunku Piotra.

Łapałem i kosztowałem każdy zapach, jaki niosła ze sobą droga wśród wiejskich klimatów Podlesia. Przyśpieszałem i zwalniałem, bawiłem się manetką gazu jak dziecko swą ulubioną zabawką.

Godzina 18-ta wraz z Piotrkiem podziwiamy swoje maszyny, krótka krzątanina przy motorach po czym jesteśmy już w drodze na Chudów.

Szerszeń i Trampek :)